Sex and the City- 2

Οποιος έχει παρακολουθήσει το blog μου θα ξέρει πως έχω δηλώσει φανατική της Carrie Bradshaw και της παρέας της. Πρέπει να έχω δεί πάνω απο 100 φορές όλους τους κύκλους της σειράς, έχω κάτσει στην ουρά ώρες για να δώ την ταινία την ημέρα της πρεμιέρας της και μη με ρωτάτε αλλά έχω μεγάλο κόλλημα.

Η κολλητή μου δεν συνερίζεται την αγάπη μου και δεν ''αγαπάει'' την ηρωϊδα μου όπως εγώ. Επιμένει πως είναι μια σειρά για την ματαιοδοξία των γυναικών και περιγράφει ζωές που δεν ζεί κανείς. Μεγάλο λάθος, εγώ οταν πήγα στην Νέα Υόρκη- θα κάνω αφιέρωμα σ'αυτό το ταξίδι- είδα αρκετούς ανθρώπους να ζούν άνετες, κούλ ζωές.

Το θέμα δεν είναι εκεί. Η συγκεκριμένη ηθοποιός που ενσαρκώνει την Carrie, η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, είναι μια γυναίκα 1,50 και 30 κιλά, έχει τα πιο στραβά πόδια που έχω δεί, έχει μάτια κουμπότρυπες και μακρύ αλογίσιο πρόσωπο. Είναι μαγικός όμως ο τρόπος που μεταμορφώνεται σε fasion icon, μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, ότι φοράει απο τσουβάλι μέχρι Prada, το φοράει με τόση χάρη που σου πέφτει το σαγόνι. Εμένα αυτό μ'αρέσει, μια ηρωϊδα που είναι πραγματική, που η αυτοπεποίθησή της ξεπερνάει το ανύπαρκτο ύψος της -βοηθάνει λίγο και τα δωδεκάποντα που τα χειρίζεται σαν ελβιέλες- και την κάνει μοναδική, να προκαλεί να την αγαπάς και να την θαυμάζεις.

Μ'αρέσει που υπάρχει διάχυτη χρυσόσκονη σ'όλη αυτή την ιστορία, που κυκλοφορούν ωραίοι, γλυκούληδες άντρες, μ'αρέσουν τα μοδάτα μπάρ με τα περίεργα κοκτέϊλ, τα καλοδιακοσμημένα υπέροχα διαμερίσματα του Μανχάτταν -που μιά μικρή γκαρσονιέρα των 25 τμ κοστίζει όσο μια μεζονέττα πολλών τετραγωνικών. Όλα μ'αρέσουν, τα υπέροχα ρούχα, τα ανεπανάληπτα παπούτσια που δεν μπορώ να φορέσω- εγώ έχω ώς όρια τους 5 πόντους- αλλά λατρεύω να βλέπω και να εύχομαι να μπορούσα να υποστηρίξω και να πληρώσω αυτά τ'αριστουργήματα της τέχνης.

Ο πραγματικός λόγος όμως που αγαπάω να βλέπω το Sex and the City είναι η φιλία, αυτή η μοναδική σχέση που μοιράζονται αυτές οι γυναίκες, με τις διαφωνίες τους, τους διαφορετικούς χαρακτήρες αλλά και την μοναδική χημεία που έχουν μεταξύ τους. Οσοι άντρες και να μπαίνουν στη ζωή τους, όσες δυσκολίες κι αν έχουν στην δουλειά τους, όσες απογοητεύσεις κι αν βιώνουν δεν είναι ποτέ η μία μακριά απο την άλλη. Ακόμη κι αν δεχτώ πως η τηλεόραση κι ο κινηματογράφος αμβλύνουν τις καταστάσεις κι ωραιοποιούν την σκληρή πραγματικότητα, ε! δεν πειράζει το παραμύθι μας αρέσει πάντα, σκεφτείτε μόνο πόσα παραμύθια έχουμε ακούσει απο τους άντρες........

Υστερα είναι κι ό έρωτας, ο ένας και μοναδικός, αυτός που κυνηγάμε σ'όλη μας την ζωή κι όταν τον βρούμε δεν τον αλλάζουμε, αυτόν τον Mr. Big που όλες μας ψάχνουμε για να ζήσουμε ευτυχισμένες ever after.........ε! αυτά όλα και το φόντο μιας υπέροχης πόλης με κάνει να είμαι φανατική. Σήμερα λοιπόν είχα κλείσει ραντεβού με την κουμπάρα μου και ακόμη μια φίλη της- είπαμε η κολλητή μου δεν μ'ακολουθεί- για να δούμε την παγκόσμια πρεμιέρα της δεύτερης ταινίας. Η παρέα χάλασε αλλά εγώ.....τρελλή τελείως πήγα μόνη μου και απόλαυσα την πρεμιέρα.

Δεν μου άρεσε τόσο όσο η πρώτη ταινία, όχι γιατί άλλαξε κάτι αλλά γιατί αυτή τη φορά υπήρχε λιγότερο παραμύθι και τα κορίτσια έχουν πια μεγαλώσει πολύ, πως γίνεται οι άντρες να γίνονται καλύτεροι κι εμείς να ζαρώνουμε; Αν θαύμασα κάτι σ'αυτό το δεύτερο μέρος ήταν σίγουρα οι γοητευτικοί, με υπέροχα κορμιά άντρες, α! κι ένας ακόμη γάμος υπερπαραγωγή, των δύο gay φίλων. Εγώ πέρασα καλά, πάντα θα περνάω καλά με τις συγκεκριμένες φίλες, γιατί δεν ζηλεύω αυτό που έχουν απλά με ζεσταίνει και με κάνει να χαμογελάω, θυμάμαι τις δικές μου φίλες και νιώθω ευλογημένη που, μπορεί να μην ζώ στο Μανχάτταν, να μην φοράω Manolo και να μην με ντύνει η Donna Karan αυτοπροσώπως, αλλά έχω κάτι κοινό με τις Νεουρκέζες, οι κολλητές είναι μόλις ένα τηλεφώνημα μακρυά.

Υ.Γ. Και να μην ξεχάσω.. το Μαρόκο, προορισμός must, έχετε τον στα υπόψιν.