Editorial

Πέρασε πολύ καιρός. Καθισμένη μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, ρίχνοντας μια ματιά στα παλιά μου πόστ ένιωσα ξαφνικά σαν απλή επισκέπτρια. Κι όμως αυτό το blog το ξεκίνησα με τόσο ενθουσιασμό,τόση αγάπη....κι ακόμη το αγαπώ!

Το αγαπώ ναί, συνειδητοποιώντας αυτή τη φράση και την σημασία της μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σήκωσα τα μανίκια, έβαλα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, άναψα τσιγάρο-αυτό το τελευταίο σκοπεύω σύντομα να το βγάλω απο την ζωή μου- κι έκατσα να γράψω.

Ενιωσα την ανάγκη να ξανασυστηθώ, στους αναγνώστες μου αλλά και στον ίδιο μου τον εαυτό. Υπήρξαν κάποιοι δύσκολοι μήνες, ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο,ανακατατάξεις, συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, επανεκκινήσεις διάθεσης και αξιών. Λένε πως είσαι καλλιτεχνικά δημιουργικότερος όταν βρίσκεσαι σε κρίση. Ε! τελικά δεν είμαι και τόσο σίγουρη.

Είμαι εδώ ξανά, να μοιραστώ μαζί σας τα όνειρα σας για τον τέλειο γάμο, την συγκίνησή της βάπτισης του παιδιού σας, τις ανησυχίες σας για την δουλειά σας, τα έξοδα του σπιτιού σας, τ'αδιέξοδα στις σχέσεις, την αγάπη σας για τα όμορφα πράγματα, το ωραίο φαγητό και τις απλές καθημερινές στιγμές που μας ενώνουν και μας κάνουν να γελάμε με την ίδια ευκολία που μας χωρίζουν και μας θλίβουν.

Γυρίζω σπίτι...κι ελπίζω να είναι κάποιος απο σας εκεί και να με περιμένει.