Χολυγουντιανή υπερβολή

Την Κυριακή που μας πέρασε υπόδεχτηκα δύο αγαπημένους μου θείους που ήρθαν στην Αθήνα για άρτον και θεάματα. Το κανονίζουν κάθε χρόνο για να παρακολουθήσουν θεατρικές και μουσικές παραστάσεις στην πρωτεύουσα.

Οι θείοι μου διαμένουν σ΄ένα πολύ γνωστό και πολυτελές ξενοδοχείο της πόλη μας. Κυριακή βράδυ λοιπόν έχω πάει να πιούμε τον καφέ μας μετά από μια κουραστική μέρα.Το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είναι απο τ'αγαπημένα μου, με μια καλαίσθητη, διακριτική, φινετσάτη, αλλά συγχρόνως μοντέρνα και σικάτη πολυτέλεια. Ανεβαίνοντας λοιπόν από το πάρκινγκ προς την ρεσεψιόν το μάτι μου έπεσε στο διπλανό γυάλινο και εξωτερικό ασανσέρ το οποίο είχε σταματήσει μεταξύ δύο ορόφων και τρείς φωτογράφοι απο το λόμπυ το φωτογράφιζαν με μανία από τον υπόγειο χώρο. Κατ'αρχάς σκέφτηκα πως ετοιμάζαν την καινούργια διαφημιστική καμπάνια και φωτογραφίζαν τους χώρους και την διακόσμηση για την μπροσούρα.

Με το βγήκα απο το ασανσέρ κρεμάστηκα στα κάγκελα για να έχω καλύτερη εικόνα των δρώμενων και τότε τους είδα............... ζευγάρι νεονύμφων σαν μέσα σε κορνίζα, κλεισμένοι μέσα στο ασανσέρ- το γυάλινο- να αλλάζουν συνεχώς πόζες αποθανατιζόμενοι από κάτω προς τα πάνω . Έπρεπε να το δώ όλο γι΄αυτό άφησα τους υπόλοιπους να προχωρήσουν κι έμεινα, ελαφρώς αποσβολωμένη να περιμένω το ασανσέρ να κατέβει και να ολοκληρωθεί το σκηνοθετικό εγχείρημα της φωτογραφικής/βιντεοσκοπικής ομάδας.

Πέρασαν 10΄ολόκληρα λεπτά -και δεν με νοιάζει αν δεν το πιστεύετε γιατί το χρονομέτρησα- παραμονής μέσα στο κουβούκλιο ανεβοκατεβαίνοντας μεταξύ λόμπυ και ισογείου και μετά το ασανσέρ, απαλά ακούμπησε έδαφος και άνοιξαν μεγαλοπρεπώς οι πόρτες του και ακούστηκε το γαμήλιο εμβατήριο από το βάθος της αίθουσας που γινόνταν η δεξίωση, ο γαμπρός βγήκε από μέσα σηκώνοντας την απαστράπτουσα νύφη στα χέρια του και προχώρησε προς την είσοδο της αίθουσας, αφήνοντάς την ν'ακουμπήσει στην είσοδο στο ξεκίνημα του κόκκινου χαλιού.

Αποφάσισα εκείνη τη στιγμή πως απο δώ και πέρα θα κουβαλάω πάντα μαζί μου την ψηφιακή μου κάμερα για να μην ξαναχάσω καμμιά τέτοια τυχαία στιγμή που θα πρέπει να μοιράζομαι με όλους εσάς.

Εγώ την γνώμη μου την έχω και την υποστηρίζω και πιστεύω πως πολλοί εκεί έξω διαβάζουν το μπλόκ μου γι'αυτήν ακριβώς την άποψη.

Ε! λοιπόν πιο κίτς και ανόητο πράγμα δεν έχω ξαναδεί. Αυτή η χολιγουντιανή παράσταση και η υπερβολή του απολύτως τίποτε που κοστίζει,ειρίστω εν παρόδω, ένα σκασμό λεφτά εμένα μου δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα θλίψης και ματαιότητας. Δεν είταν άσχημο σαν εικόνα, είταν υπερβολικό σαν θέμα είταν έξω απο την ουσία το να έχω 50 τουλάχιστον φωτογραφίες κλεισμένη μέσα σ'ένα ασανσέρ- έστω και γυάλινο- για να θυμάμαι τον γάμο μου. Αναρωτιέμαι δεν πάθανε μια κλειστοφοβία, δεν νιώσανε ούτε για μια στιγμή σαν λιοντάρια κλεισμένα στο κλουβί, έτσι που τους χαζεύαμε όλοι κρεμασμένοι στα κάγκελα; Δεν μου άρεσε το παραδέχομαι, μ'έκανε να χαμογελάσω με συγκατάβαση για όλα έκείνα που μας ¨αναγκάζουν¨ να θεωρούμε απαραίτητα για να πετύχει αυτή η μέρα, η μέρα του γάμου μας.

Μην μασάτε!!!!!!!!!!!!!!