Φτιάχνοντας αναμνήσεις!

Οταν αποφάσισα να φτιάξω αυτό το blog, είχα στο μυαλό μου να δημιουργήσω ένα βιβλίο ζωής όπου κάθε πτυχή της καθημερινότητας αλλά και των σπουδαίων και μεγάλων στιγμών μας θα μπορούσαν να έχουν μιά μικρή γωνιά αναφοράς. Ο γάμος είναι θεμελιώδης κρίκος της αλυσίδας της ύπαρξής της κοινωνίας, το ίδιο όμως είναι και η γέννηση, ή δουλειά και φυσικά το αναπόφευκτο, ή απώλεια της ζωής.

Ολοι έχουμε βιώσει την απώλεια αγαπημένων προσώπων, γονιών, φίλων, συζύγων, ακόμη και των παιδιών μας.

Νομίζω πως η ζωή, απο την ημέρα που γεννιόμαστε και μέχρι να κλείσει τον κύκλο της δεν είναι τίποτε άλλο απο την συλλογή εμπειριών και την δημιουργία αναμνήσεων.

Γράφοντας λοιπόν ο καθένας το βιβλίο της δικής του ζωής, καταγράφει τα συναισθήματα, τα γέλια, τα κλάμματα, τις καλές και τις κακές του στιγμές, τα ταξίδια του, αυτά της πραγματικότητας και τα άλλα τα μεγάλα, του νού.

Σήμερα θέλω ν'αφιερώσω αυτό το μικρό κομμάτι σ'έναν αγαπημένο άνθρωπο, που γέμισε  το βιβλίο της ζωής του με πολύ αγάπη, με όμορφες και γεμάτες στιγμές, με δυσκολίες και τρικλοποδιές, αλλά και με χιούμορ, γέλια και ευτυχισμένες, πολλές ευτυχισμένες μέρες.

Πριν πολλά χρόνια όταν τον γνώρισα, μου είπε πως όταν θέλω κάτι πάρα πολύ πρέπει να το κυνηγάω με πάθος, και πως πρέπει να λέω το σ'αγαπώ όσο πιο συχνά μπορώ. " Μην περιμένεις να στο πούν και μην ρωτάς συνέχεια τους άλλους πως νιώθουν για σένα, να λές πάντα πως νιώθεις εσύ γι'αυτούς", αυτό θα θυμάμαι πάντα απο εκείνον. Θα θυμάμαι πόσο πολύ αγαπούσε την γυναίκα του, τα παιδιά του, τ'αδέρφια του και τους φίλους του. Γέμισε τις σελίδες της ζωής του με αναμνήσεις κι όταν ήρθε ή ώρα να γράψει τις τελευταίες αράδες, είχε ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Τον αποχαιρετώ και εύχομαι σε όλους τους αγαπημένους του να κρατήσουν ζωντανές αυτές τις τόσες αναμνήσεις που έφτιαξαν μαζί του.