Σκέψεις για το υπέροχο διαμαντένιο δαχτυλίδι του γάμου

Εψαξα να βρώ πως καθιερώθηκε το διαμαντένιο δακτυλίδι σαν απαραίτητο στοιχείο της πρότασης γάμου.
Δυστυχώς δεν βρήκα, ιστορικά τουλάχιστον, τίποτε συγκεκριμένο.
Εχει να κάνει με τον πολύτιμο και σπάνιο λίθο που θεωρείται η πιο ακριβή και σκληρή πέτρα, με το γεγονός πως η καθαρότητα του συμβολίζει την αγνότητα των συναισθημάτων που συνοδεύουν την πρόταση, την λάμψη του που έρχεται απο μια προαιώνια μαγική δύναμη του σύμπαντος, ίσως ακόμη να έχει να κάνει με την μεγάλη αξία που χαρακτηρίζει τα σπάνια και όμορφα πράγματα.
Αν λοιπόν, το κίνητρο της προσφοράς ένος τέτοιου κοσμήματος συμβόλου, είναι η αγάπη τότε μπορώ να πώ πως ίσως αυτή είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα εξήγηση, εμένα πάντος με καλύπτει.
Οταν πρωτογνωρίζουμε έναν άνθρωπο, καταρχάς μας έλκει αυτό που βλέπουμε. Εχω ακούσει πολλές φορές διαφορετικές απόψεις,διαφωνώ όμως μ'αυτές που λένε πως τους συγκλόνησε ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου με το που τον είδαν. Δυστυχώς, ακόμη κι αν δεν το παραδέχεται κανείς μας, δεν είναι ο χαρακτήρας αυτό που αρχικά μας τραβάει σε κάποιον, αυτό αν είμαστε τυχεροί θα έρθει λίγο καιρό μετά, όταν αποφασίσουμε πως εκτός από τα υπέροχα μάτια, το καλοσχηματισμένο σώμα, τα λαμπερά μαλλιά και τα μακρυδάκτυλα χέρια, υπάρχει και μια αρμονία μυαλού, σκέψης και συναισθημάτων να συμπληρώνουν την μαγική εικόνα.
Το ντύσιμο, το στύλ, ο συνδιασμός των χρωμάτων, ακόμη κι ο τρόπος που είναι χτενισμένα τα μαλλιά μας θα παίξουν τον ρόλο τους, θ'αποτελέσουν κομματάκια του πάζλ που θα στρέψει το βλέμμα κάποιου επάνω μας και θα το κρατήσει εκεί αρκετή ώρα ώστε να το αντιληφθούμε και ν'απαντήσουμε σ'αυτό.
Σκεφτείτε τώρα πως όλα αυτά που φέρανε τον ένα κοντά στον άλλο και που μας έφτασαν στην απόφαση να ζήσουμε μαζί, να δημιουργήσουμε μια κοινή πορεία ζωής, είμαστε εμείς. Ο καθένας κουβαλάει τον χαρακτήρα του, τις συνήθειές του, το γούστο του και φυσικά τις ιδιοτροπίες, τις παραξενιές και τα θέλω του. Κόκκινα όνειρα, άσπρα όνειρα, που μαζί θα τα κάνουμε ρόζ-όπως λέει και το τραγούδι.
Μελετώντας τον σύντροφό μας, και μαθαίνοντας με τον καιρό τι κρύβεται πίσω απο την εμμονή του με τα μαύρα ρούχα, τις πολύχρωμες γραβάτες και τα ψηλά τακούνια, τα ροκ μακό και τα κόκκινα εσώρουχα, έρχεται η στιγμή που νιώθουμε αρκετά σίγουροι πως μπορούμε να διαλέξουμε γι'αυτόν κάτι που θ'αντιπροσωπεύει το γούστο του.
Το δακτυλίδι του αρραβώνα, αυτό που συνοδεύει την πρόταση, αυτό που θα συμβολίζει την αιώνια αγάπη μας, την πίστη μας, την καρδιά μας, και, μαζί με την βέρα που δεν θα βγάλουμε ποτέ απο το χέρι μας, θα είναι το πιο πολύτιμο κόσμημα που θ'αποκτήσουμε ποτέ, κρύβει πολλές παγίδες.
Ποιός είναι αυτός που το διαλέγει;
Είναι ο άντρας ή η γυναίκα, ή μήπως πρέπει να το διαλέξουν μαζί το ζευγάρι;
Eίναι άραγε σωστό να γνωρίζουμε εμείς οι γυναίκες πόσο κόστισε;
αν αγοράστηκε απο κάποιο επώνυμο, μεγάλο κοσμηματοπωλείο,
ή το εργαστήρι της γειτονιάς του καλού μας;
Το μονόπετρο μου το διάλεξα μόνη μου, το αγόρασα από ένα μικρό εργαστήρι κοσμημάτων της περιοχής που ζώ, και δεν το αποχωρίζομαι ποτέ.
Δεν το φοράω κάθε μέρα γιατί έχω ένα θέμα γενικά με τα κοσμήματα, είναι όμως κοντά στην καρδιά μου μέσα σ'ένα βελούδινο μικρό κουτάκι, στο κομοδίνο μου.
Κι όταν έρχονται δύσκολες στιγμές το ανοίγω, το κοιτάω και γεμίζω απο την ενέργεια αυτής της μικρής μαγικής πέτρας που μου θυμίζει πάντα πως η λάμψη των πραγματικών αισθημάτων δεν έχει τιμή, έχει αξία και πως το μέγεθος των πραγμάτων είναι αυτό που εμείς βλέπουμε κάθε φορά που τα κοιτάμε.
Οσο μεγάλο κι αν είναι το διαμάντι που έχουμε στο δακτυλίδι μας, όσο ακριβά κι αν κόστισε, κάθε φορά που το βλέμμα μας θα πέφτει επάνω του θα αντανακλά την ζωή που ζούμε κοντά σ'αυτόν που μας το χάρισε.