Σκέψεις

Πέρασε πολύ καιρός. Καθισμένη μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, ρίχνοντας μια ματιά στα παλιά μου πόστ ένιωσα ξαφνικά σαν απλή επισκέπτρια. Κι όμως αυτό το blog το ξεκίνησα με τόσο ενθουσιασμό,τόση αγάπη....κι ακόμη το αγαπώ!

Την μεγάλη μου αγάπη για τον Γούντυ Άλλεν νομίζω πως ήδη την έχω εκφράσει μέσα στα κείμενά μου. Ποτέ δεν έχω χάσει ταινία του, ακόμη κι εκείνες τις πρώτες πρώτες που ήταν διάχυτη η νευρωτική του προσωπικότητα.

Αφορμή για να γράψω αυτό το κομμάτι μου έδωσε ένα κοριτσάκι 6 ετών το οποίο λίγο καιρό πριν τις καλοκαιρινές διακοπές κατάφερε να μου προκαλέσει ένα σόκ απο το οποίο άργησα να συνέλθω-βοήθησαν οι διακοπές να γίνω πάλι ρομαντική.

Κατάφερα να γράψω 100 σελίδες, να δημοσιεύσω 100 πόστ, στην αρχή μου φαινόταν δύσκολο, αναρωτιόμουν αν θα κατάφερνα να πω αυτά που ήδη είχα στο μυαλό μου, να μοιραστώ με ανθρώπους που δεν είναι οι κολητοί μου, ουτε συνεργάτες μου, ούτε οικογένειά μου, τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου.

Το ταξίδι αυτό, που θα πάμε (αντάμα),