Πως ν'αποχαιρετήσεις έναν αγαπημένο γονιό;

Πριν μερικά χρόνια αποχαιρέτησα τον αγαπημένο μου πατέρα που έφυγε απο κοντά μας ένα ξημέρωμα Σαββάτου. Προσπάθησα πολλές φορές απο τότε να συνηθίσω στην ιδέα της απουσίας του, να μην τον σκέπτομαι και να μην αναζητώ την ανοιχτή του αγκαλιά σε κάθε δύσκολη και στενόχωρη στιγμή της ζωής μου.

Και μια μέρα κατάλαβα πως αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, οι γονείς μας είναι οι ρίζες μας, η αφετηρία μας, είναι αυτό που είμαστε και πολλές φορές αυτό που γινόμαστε. Οταν είσαι ένα παιδί γεμάτο τύχη να σε φέρνουν στον κόσμο άνθρωποι που κατ'αρχάς σε θέλουν και σ'επιθυμούν, που είναι γεμάτοι αγάπη, ο ένας για τον άλλον, για όλους τους ανθρώπους γύρω τους, που σ'αγαπούν και χαρίζονται σε σένα και στα όνειρά σου, όταν βλέπεις την αγάπη και τον σεβασμό που έχουν προς τους δικούς τους γονείς, τότε αυτούς τους γονείς δεν μπορείς ποτέ να τους αποχαιρετήσεις, τους κουβαλάς μέσα σου και λές αντίο στην φυσική τους παρουσία, στο σώμα τους. Ναί, θα στερηθείς την ματιά τους, την φωνή και την μυρωδιά τους, την αγκαλιά τους αλλά ποτέ δεν σου λείπουν πραγματικά, γιατί ποτέ δεν τους ξεχνάς.

Βλέπω κάθε μέρα και ακούω για γονείς που κακοποιούν, που βασανίζουν κι εγκαταλείπουν τα παιδιά τους και αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που έχουν την ατυχία να έχουν τέτοιους γονείς θα μπορέσουν ποτέ να πονέσουν για την απώλειά τους; Στέκομαι και παρακολουθώ γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους στα δικαστήρια, παιδιά που κατηγορούν τους γονείς τους για την κατάντια τους και εύχονται τον θάνατό τους, πολλές φορές συναντάμε πατροκτόνους και παιδοκτόνους, πως ν'αποχαιρετιστούν όλοι αυτοί μπροστά στο τέλος;

Σήμερα η καλύτερη μου φίλη πρέπει ν'αποχαιρετήσει τον δικό της πατέρα, έναν υπέροχο άνθρωπο που μας αγαπούσε όλους, που αφιέρωσε την ζωή του στα παιδιά και στα εγγόνια του, γεμάτος χιούμορ και καλά λόγια για όλους. Καταλαβαίνω τον πόνο που βιώνει και την μοναξιά που θα νιώσει χωρίς την δική του ασφαλή και οικεία παρουσία, της εύχομαι να κρατήσει το πιο πολύτιμο κομμάτι της καρδιάς της για εκείνον και να γεμίζει το μυαλό της με τις χιλιάδες στιγμές που μοιράστηκαν, όταν νιώθει πόνο και ανασφάλεια.