Πως είναι να χορεύεις ένα ζεϊμπέκικο;

Στα φοιτητικά μου χρόνια έτυχε να έχω ένα συμφοιτητή ο οποίος είχε γεννηθεί τυφλός. Ηταν ένα καταπληκτικό παιδί με φοβερό χιούμορ, με συγκεκριμένους στόχους και μια βαθεία αγάπη για την ζωή. Στεκόμασταν πάντα προσοχή μπροστά στην προσωπικότητα του και το ήθος, την καρτερικότητα για τα δώρα της ζωής. Κάποτε σε μια βραδυά διασκέδασης-απο αυτές τις πολλές που ζούμε σαν φοιτητές- κάποιος τον ρώτησε αν είχε την δυνατότητα να γνωρίζει πως θα γεννηθεί τυφλός τότε θα προτιμούσε ίσως να μην είχε έρθει στην ζωή........... θυμάμαι ακόμη την απάντησή του,είχε πεί πως για κάποιον που δεν έχει δεί ποτέ το φώς του ήλιου τα χρώματα έχουν την δική τους διάσταση, λυπόταν γι'αυτούς που έχαναν το φώς ενώ το είχαν βιώσει, αυτός δεν θ' άλλαζε τίποτε, ένιωθε ευγνωμοσύνη που μπορούσε να μας βλέπει στην πραγματική κι όχι την εικονική μας διάσταση. Σήμερα ο Κυριάκος- αυτό είναι τ'όνομά του- έχει καταφέρει ΄να διδάσκει σε μεγάλο πανεπιστήμιο της Γερμανίας και να χαίρεται μια τετραμελή αγαπημένη οικογένεια.

Αφορμή για να θυμηθώ τον φίλο μου απο εκείνα τα χρόνια μου έδωσε ο Γιώργος Παπαγγελής, ένας συμπαθέσταστος και χαμογελαστός άντρας 38 χρονών που γεννήθηκε με σπαστική τετραπληγία. Τα λόγια του μου έφεραν στο μυαλό τα λόγια του Κυριάκου, δεν γνωρίζει άλλο τρόπο  δεν ξέρει πως είναι να τρέχεις, γιατί δεν έχει τρέξει ποτέ, αγαπάει την ζωή και νιώθει ευγνώμων, κατανοεί πως για όσους έχουν μπορέσει να τρέξουν η αλλαγή -βίαιη συνήθως- είναι δύσκολη και το μόνο που αναρωτιέται είναι πως θα ήταν να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο.........

Γράφω γι'αυτόν τον άνθρωπο γιατί στις εποχές που όλα μας φαίνονται μαύρα,δύσκολα, στις μέρες που γκρινιάζουμε γιατί θα πρέπει να ελλατώσουμε τις εξόδους και την αγορά σινιέ προϊόντων, θα μπορούμε όμως να συνεχίσουμε να χορεύουμε όποιον χορό θέλουμε ακόμη και στην άκρη μιας παραλίας, έρχεται ο Γιώργος να αναρωτηθεί για το αυτονόητο για τους περισσότερους απο εμας.

Βλέποντας την εκπομπή που τον φιλοξένησε, κούνησα το κεφάλι, προβληματίστηκα και ένιωσα την ματαιότητα των καθημερινών μου ανασφαλειών, λίγο αργότερα ξαναμπήκα στο λούκι των θέλω μου και των υπερβολών μου...