Πρωτότυπο προσκλητήριο γάμου

Νιώθω τυχερή γιατί ο αδερφός μου είναι γραφίστας και μάλιστα πολύ ταλαντούχος. πραγματικός καλλιτέχνης και κάνει την δουλειά που του αρέσει. Μ'αυτό το προνόμιο στο τσεπάκι μου, όταν ήρθε η ώρα να παντρευτώ, είχα ήδη λυμένο ένα μεγάλο και πολυέξοδο πρόβλημα, τα προσκλητήρια.

Ο αδερφός μου είναι μεγάλος καλλιτέχνης, είναι όμως και λίγο ψυχοβγάλτης, γιατί ενώ του άφησα το ελεύθερο να δημιουργήσει, εκείνος περίμενε πολύ καιρό μέχρι να το κάνει κι έτσι κόντεψα να καλέσω τον κόσμο με ταχυδρομικά περιστέρια και φορτηγάκι με μεγάφωνο στις γειτονιές. Το αποτέλεσμα με αποζημίωσε, είδα ένα απο τα προσκλητήριά μου καδράκι σε τοίχο, μιλάμε για έργο τέχνης.

Τα πράγματα πρέπει να γίνονται με την σειρά για να μην χαθεί απο νωρίς ή μπάλα-το έχουμε ξαναπεί.

Τα προσκλητήρια τα τελευταία χρόνια έχουν αποκτήσει μια θέση επικοινωνιακή, ίσως γιατί οι αποστάσεις ενώ χιλιομετρικά  έχουν μειωθεί, ο χρόνος που μπορούμε να περάσουμε με φίλους και συγγενείς έχει μικρύνει-το τελευταίο γίνεται κι επίτηδες καμμιά φορά. Ετσι, ενώ έχουμε μια σχέση τριών χρόνων, πολλοί απο τους δικούς μας ανθρώπους δεν ξέρουν κάν ποιός είναι ο σύντροφός μας, ειδικά αν μένουν μακρυά. Ερχεται λοιπόν η στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε το μεγάλο βήμα, καθόμαστε μαζί και σκεφτόμαστε πόσους ανθρώπους θα καλέσουμε στο γάμο μας. Ένα μυστικό που μοιράστηκε μαζί μου, κάποιος που ξέρει απο οργάνωση γάμων,  είναι να χωρίσουμε τους καλεσμένους σε κατηγορίες δηλ. οι συγγενείς, οι φίλοι, οι συνεργάτες, οι κοινωνικές μας γνωριμίες (ο γιατρός μας, ο δικηγόρος μας, ο λογιστής μας). Μ΄αυτόν τον τρόπο είναι πιο δύσκολο να ξεχάσουμε κάποιον -ειδικά απο συγγενείς- γιατί  μετά δεν μας ξεπλένει ούτε ο Δούναβης.

KEEP IT SIMPLE!! Τα τελευταία χρόνια η ποικιλία σε χρώματα, σε συνδιασμούς, σε ποιότητες χαρτιού, σε κείμενα και στόλισμα είναι σχεδόν αμέτρητα. Ακόμη κι αν δεν έχει κανείς απο τους δύο τελειώσει την σχολή καλών τεχνών, κάτι πιάνει το χέρι και το μάτι, σχεδιάζουμε περίπου πως φανταζόμαστε οτι θέλουμε ν'ανακοινώσουμε τον γάμο μας, τι γάμο θα κάνουμε, τι χρώμα θα έχει, τι θέμα θα έχει, και πάνω απ΄όλα τι μας αντιπροσωπεύει σαν ζευγάρι, και μετά βγαίνουμε στην γύρα. Το κείμενο διαφέρει πάντα, αν βαριέστε πολύ θ'ακολουθείστε την πεπατημένη και θα χρησιμοποιείστε ένα έτοιμο και προκάτ κείμενο απο αυτά που κάθε τυπογραφείο έχει, αν όμως έχετε έμπνευση μπορείτε να γράψετε κάτι μικρό που χαρακτηρίζει την σχέση που έχετε, την αναπάντεχη και πρωτότυπη γνωριμία σας, τον κεραυνοβόλο έρωτα που νιώσατε και πολλά άλλα, αλλά λίγα...

Αν παντρευτείτε σε νησί, χωριό, ορεινό καταφύγιο, πλοίο, ή οποιοδήποτε δύσβατο κι απόμερο μέρος τότε το πιο πιθανό είναι πως έχετε προαποφασίσει πως θα καλέσετε λίγους κι εκλεκτούς, επομένως ίσως και να έχετε ήδη θεωρήσει δεδομένο πως θα καλέσετε και στο τραπέζι, πάρτυ, κοκτεϊλ, όλους όσους θα σας τιμήσουν με την παρουσία τους. Σ' αυτήν την περίπτωση μπορεί να είναι τυπωμένη στην πρόσκληση και η τοποθεσία που θα οργανωθεί το γλέντι.

Στην περίπτωση που σκέφτεστε να καλέσετε στην τελετή πολύ κόσμο που δεν θα συμμετέχει στο τσιμπούσι, τότε τα μικρά καρτελάκια στα επιλεγμένα προσκλητήρια είναι απαραίτητα για να διαχωρίσουν αυτούς που θα φάνε από τους άλλους που θ' αρκεστούν στα κουφέτα. Προσοχή στα λάθη, το έπαθα και ξέρω. Κόντεψα να χάσω μια πολύτιμη σχέση απο παρεξήγηση.

ΙΔΕΑ!

Πρίν απο χρόνια πήγα στο γάμο μιας φίλης που ζούσε και ζεί ακόμη στο εξωτερικό. Τον σύντροφό της δεν τον γνώριζα ούτε εγώ ούτε καν η οικογένειά της. Μαζί λοιπόν με τα προσκλητήρια είχε τυπώσει και μια μικρή φωτογραφία των δυό τους και ένα μικρό, πολύ μικρό βιογραφικό του καλού της. Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα γιατί ήταν πρωτότυπη και βρήκα πολύ χαριτωμένη την ανάγκη της να μην αντικρύσουμε για πρώτη φορά τον αγαπημένο της σαν ένα άγνωστο πρόσωπο, αλλά να έχει σπάσει ήδη ο πρώτος πάγος με την οικειότητα της μορφής του. Δεδομένων των συνθηκών του καθένα μας, ας χαρίζουμε στον εαυτό μας κάτι ιδιαίτερο-όχι πολυέξοδο-μοναδικό μικρό πραγματάκι που δεν θα είναι τυποποιημένο  αλλά δικό μας και αυτό απο μόνο του θα κάνει το γάμο μας ιδιαίτερο και ξεχωριστό.