Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας

Σήμερα γιορτάσαμε την παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, ακούσαμε τα Χρόνια Πολλά, μας προσφέρθηκαν κόκκινα τριαντάφυλλα, ντυθήκαμε σήμερα το βράδυ, πήραμε παραμάσχαλα τις κολλητές μας και ξεχυθήκαμε στα μπάρ, στα μπουζουξίδικα και τις ταβέρνες και ξεφαντώνουμε, και απο αύριο στα καθ'ημάς.

Συμπτωματικά- ίσως και όχι- χθές, παραμονή αυτής της μεγάλης γιορτής, μια γυναίκα η Kathryn Bigelow για πρώτη φορά στην ιστορία, κέρδισε το Οσκαρ Σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας- μαζί με μερικά ακόμη, κόβοντας το νήμα στην κούρσα  με ένα μεγάλο σκηνοθέτη τον Kameron, που υπήρξε και πρώην σύζυγος της.

Για τέτοιες πρωτιές, για την κατάκτηση ακόμη ένος αντρικού κάστρου, χαιρόμαστε που είμαστε γυναίκες και το γιορτάζουμε κιόλας.

Μια πανέμορφη, πανέξυπνη και καλλιτέχνιδα 59χρονη γυναίκα- δεν υπάρχει περίπτωση να πιστέψει κανείς την ήλικία της- έκανε μια αντρική ταινία, μια πολεμική περιπέτεια, με σκληρές σκηνές με μαύρα κι όχι ρόζ γυαλιά, μια ταινία για άντρες, ειδωμένη από μια αντρική ματιά, με γυναικεία αισθητική όμως με άποψη και ψυχή.

Συγκρούστηκε μ'ένα όμορφο παραμύθι, γυρισμένο απο έναν άντρα, που οι ταινίες του είναι άρτιες κινηματογραφικά αλλά έχουν συναίσθημα, πάθος και μελό.

Μια γυναίκα δείχνει έντονα την αντρική της πλευρά κι ένας άντρας εκτίθεται με την γυναικεία του αίσθηση, μια γυναίκα κρατάει βόμβες κι ένας άντρας παίζει με μυθικά τερατάκια, o tempora o mores!

Αναρωτιέμαι σ'αυτήν την αναμέτριση της αντιστροφής των φύλων ποιός είναι κερδισμένος, με φοβίζει λίγο το αντρικό, σκληρό και φιλόδοξο πρόσωπό μας. Μήπως ευνουχίζουμε λίγο τους άντρες που εμείς οι ίδιες θέλουμε να είναι αρσενικά και δυναμικά όντα. Μήπως κάπου στην διαδρομή χαθήκαμε γι'αυτό είναι τόσο δύσκολο να αντέξουμε μαζί στο χρόνο; Μήπως η χαρά μου που μια γυναίκα πήρε όσκαρ σε μια κατηγορία που δεν υπήρχε κάν σαν υποψηφιότητα ποτέ στα χρονικά, είναι λίγο σαδιστική ή πρέπει πράγματι να νιώθω περήφανη γιατί για μια ακόμη φορά αποδείξαμε σαν γυναίκες πως μπορούμε να παίζουμε όλους μας τους ρόλους με μεγάλη επιτυχία, να είμαστε μάνες, αδερφές, σύζυγοι, ερωμένες, επαγγελματίες και επιστήμονες, καλλιτέχνιδες και είδωλα.

Δεν ξέρω, ξέρω πως θα έπρεπε να γιορτάζουμε κάθε μέρα, γιατί κάθε μέρα κατακτάμε και κάτι, ανατρέπουμε ένα καθεστώς και ανεβαίνουμε μια απάτητη κορυφή.

Κακά τα ψέμματα όμως βαθειά μέσα μας πάντα στο τέλος της ημέρας ζητάμε μια μεγάλη ζεστή αντρική αγκαλιά για να νιώσουμε ασφάλεια και τρυφερότητα.

WAY TO GO MS. BIGELOW!