Η γιαγιά μου συνήθιζε να λέει πως ο γάμος είναι σαν το λαχείο, αν είσαι τυχερός κάποια μέρα σου πέφτει και γνωρίζεις τον σωστό άνθρωπο και κάνεις ένα καλό κι ευτυχισμένο γάμο. Οταν είμουν μικρή αυτή την ατάκα δεν την καταλάβαινα, αργότερα βλέποντας τους γονείς μου αγαπημένους και μπαίνοντας στην ηλικία που τα παιδιά είναι όλο ερωτήσεις, άρχισα τις μικροανανακρίσεις στους δικούς μου, που; πως; πότε; και φυσικά η κορυφαία ερώτηση όλων,  γιατί;

Η ρομαντική ιστορία των γονιών μου έγινε ένα ωραίο παραμύθι που πάντα συνόδευε τα κοριτσίστικα δικά μου όνειρα για τον ιδανικό, γλυκό σύντροφο, που θα κλήρωνε το δικό μου λαχείο στην ζωή.

Μέχρι πριν απο λίγα χρόνια, δεν είχα ποτέ μου συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο που να έχει κερδίσει κάτι, στο λαχείο, στο προ-πό, στο τζόκερ και σε όλα τα τυχερά παιχνίδια. Πάντα αναρωτιόμουν μήπως όλα αυτά είναι ψεύτικα και απλά προβάλλουν κάποιους άσχετους ως νικητές για να μας παρακινούν να κυνηγάμε αυτήν την άτιμη την τύχη.

Είναι όμως οι σχέσεις τόσο δύσκολες, που για να πετύχουν πρέπει να ψάχνεις εκείνο το εκατομμυριοστό των πιθανοτήτων, να κερδίσεις την αγάπη, την συντροφικότητα, την κατανόηση και την εμπιστοσύνη;

Πριν δύο καλοκαίρια ήμουν στην Χαλκιδική στο υπέροχο σπίτι μιας φίλης στο Ποσείδι, στο διπλανο εξοχικό γνώρισα ένα ζευγάρι 60ρηδων.Ε! λοιπόν σ'αυτούς τους απλούς ανθρώπους είχε πέσει το λαϊκό λαχείο, αρκετά εκατομμύρια, κάτι που φυσικά τους είχε επιτρέψει να πραγματοποιήσουν το όνειρο μιας εξοχικής κατοικίας, μεταξύ κάποιων άλλων μεγαλεπίβολων σχεδίων. Δεν άντεξα και ρώτησα πόσα χρόνια κυνηγούσαν αυτήν την τύχη, πόσα χρήματα είχαν ξοδέψει σ'αυτό το κυνηγητό, πολλά ήταν η απάντηση, έπαιζαν 20 χρόνια.

Σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι δεν έχουν έστω και μια φορά στην ζωή τους ευχηθεί να κερδίσουν κάτι σ'ενα τυχερό παιχνίδι, ακόμη κι αυτοί που ποτέ δεν παίζουν τίποτε- εγώ είμαι απο αυτούς.

Γιατί αποφάσισα να γράψω γι'αυτό το θέμα σήμερα; Γιατί σήμερα εντελώς τυχαία είχα αυτήν την συζήτηση με τον αδερφό μου στο τηλέφωνο, αναρωτιόταν γιατί η τύχη δεν χτυπάει την πόρτα μας, να λύσουμε διάφορα προβλήματα και να κάνουμε την ζωή που πάντα ονειρευόμασταν. Μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό η μορφή της μικρής μου ανεψιάς, της υπέροχης μικρής μας, που γεμίζει με φώς τις ζωές όλων μας. Αυθόρμητα είπα στον αδερφό μου πως αυτός κέρδισε τον πρώτο λαχνό και δεν το έχει καταλάβει ακόμη, θυμήθηκα τα λόγια της γιαγιάς μου, την σχέση των γονιών μου και τα χαμόγελα που πολλές φορές βλέπω στα μάτια των αγαπημένων μου φίλων και όχι μόνο, όταν χαίρονται με τις επιτυχίες των παιδιών τους, όταν μοιράζονται ωραίες στιγμές με τους σύντροφους τους, όταν καταφέρνουν με την αγάπη και την συννενόηση να ξεπερνούν τα προβλήματά τους.

Βλέπω κι εκείνους όμως που χωρίζουν, που διαλύουν τις οικογένειες τους, που βιώνουν την προδοσία, που ζούν μέσα στο ψέμα, που έχουν την μοναξιά και την απομόνωση για παρέα, που έχουν υποστεί σωματική και ψυχική βία μέσα στην σχέση και δεν μπορώ να σκεφτώ πως σ'αυτούς μάλλον δεν κλήρωσε κανένα λαχείο.

Η μήπως τελικά την τύχη μας δεν την κυνηγάμε εμείς αλλά μας κυνηγάει εκείνη και καμμιά φορά, όταν δεν την αναγνωρίζουμε, τρέχουμε να κρυφτούμε μακριά της;

Mπορεί η γιαγιά μου να είχε δίκιο, μπορεί πράγματι η επιλογή του συντρόφου μας να είναι λαχείο, μπορεί να είναι μια συνάντηση, που, την στιγμή την μαγική που κολλάμε το βλέμμα μας σ'αυτόν/ην που θα συμαδέψει την ζωή μας, να βρίσκονται τ'αστρα όλα στην σειρά και όλα πάνε έτσι όπως τα θέλουμε και τα ονειρευόμαστε.

Οι άνθρωποι που κερδίζουν είναι αυτοί που ρισκάρουν, που παίζουν, έτσι τουλάχιστον λένε οι παίχτες. Εγώ πάντως, μια φορά που βρέθηκα σε καζίνο, έπαιξα θυμάμαι ένα 20λεπτο σε κάποιον κουλοχέρη κι έβγαλα τζακ-ποτ 1500 ευρώ. Αυτό θεωρώ εγώ τύχη! Να διαλέξεις ένα λαχείο την Πρωτοχρονιά-για το καλό- και να ξυπνήσεις πλούσιος! Να ερωτευτείς με πάθος και με την πρώτη ματιά και να μην σε προδώσει αυτός ο έρωτας ποτέ! Ουτοπία, ναι, αλλά αν σου κάτσει;