Ο Γάμος του Γουίλιαμ και της Κέϊτ.

Πέρασε πολύς καιρός και σήμερα είχα ανάγκη να γράψω, να μιλήσω για τον γάμο τη χρονιάς- κι εγώ μαζί με εκατομμύρια άλλα blogs, sites, κανάλια, δημοσιογράφους και κουτσομπολίστικες εκπομπές ανα την υφήλιο. Δεν έχω σκοπό να πώ πάρα πολλά. Σήμερα ζωντάνεψε στις οθόνες της τηλεόρασης, των υπολογιστών, απαθανατίστηκε απο τους φακούς των φωτογράφων και των απλών κινητών του πλήθους, το παραμύθι της Σταχτοπούτας, της Κοιμωμένης, της κάθε ηρωϊδας που τα παιδικά μας όνειρα ήθελαν να μπαίνει στην βασιλική άμαξα-αυτήν με τα άσπρα άλογα- να κρατάει σφιχτά το χέρι του πρίγκιπά της και να κατευθύνεται στο μεγαλόπρεπο παλάτι, εκεί που όλα τα όνειρά της θα πραγματοποιούταν.

Μου άρεσαν όλα- δεν είμαι φάν της βασιλείας- αλλά προσπάθησα να μην με πιάσει η γκρίνια και η μιζέρια του τύπου ''εδώ ο κόσμος χάνεται και...'', ''τόσα εκατομμύρια πεταμένα κι ο κόσμος πεινάει'' και εκατοντάδες άλλες- είδα κάτι που είχα ανάγκη να δώ, υπέροχα καπέλα -με πολύ φαντασία- πολύχρωμα φορέματα, χιλιάδες κόσμου να μην διαδηλώνει για τα δικαιώματά του με θυμωμένα κι απελπισμένα πρόσωπα αλλά να ζητωκραυγάζει μ'ενθουσιασμό. Είδα δυο όμορφα νέα παιδιά, ερωτευμένα και χαρούμενα, να ζούν το δικό τους όνειρο, είδα ένα υπέροχα απλό νυφικό- αυτό για όλες εσάς που αφιωνίζεστε με τις πούλιες και τις γιρλάντες- και τώρα μπορώ απο αύριο να γυρίσω στην μίζερη και δύσκολη πραγματικότητά μου, χαρούμενη κι αισιόδοξη γιατί τελικά υπάρχουν παραμύθια και κάποιοι εκεί έξω τα ζούν. Αναρωτιέμαι μήπως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε...ο καθένας απο εμάς μπορεί να έχει το δικό του παραμύθι κι ας μην είναι βασιλικό!