Νύφες και πεθερές

Είναι μια παλιά, πολύ παλιά ιστορία αυτή. Εχουν γραφτεί σοβαρά, έχουν γραφτεί δραματικά, έχουν γραφτεί εκατοντάδες κωμωδίες, όλα βασισμένα σ'αυτήν την μοιραία σχέση της νύφης και της πεθεράς.

Κρατάει αιώνες αυτή η κολώνια και αναρωτιέται κανείς γιατί άραγε η σχέση του γαμπρού με την πεθερά είναι συνήθως καλή, κάποιες φορές εκρηκτική και αστεία( τουλάχιστον έτσι παρουσιάζεται στις γελοιογραφίες και τις ηθογραφικές ταινίες) αλλά ποτέ ανταγωνιστική και θυελλώδης όπως αυτή των γυναικών.

Είχα την εμπειρία να γνωρίσω δύο μαμάδες αγοριών και βίωσα τον μύθο της κακιάς πεθεράς στο πετσί μου.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα την ψυχολογία της πρώτης κυρίας -δεν φτάσαμε ποτέ στο να γίνει πραγματική πεθερά  μου- και συγχώρεσα την υπερβολική και ανεξήγητη συμπεριφορά της την εποχή που με γνώρισε ώς κοπέλα του γυιού της. Μια διεκδικητική αγωνία, ένας μόνιμος αγώνας παρουσίασης των δικών της "προσόντων", μια συνεχής κριτική της ύπαρξής μου σε όλα τα επίπεδα και στην μέση, ένας νεαρός άντρας που έπρεπε να διαλέξει στρατόπεδο και γυναίκα, αυτήν που τον αγαπούσε χωρίς όρια και εκείνη που είχε δικά της θέλω και επιθυμίες. Δεν άντεξα την κατάσταση-αυτόν τον άνισο πόλεμο,  σε τόσο πρώϊμο στάδιο σχέσης- και εγκατέλειψα.

Αργότερα γνώρισα τον άντρα της ζωής μου και πάλι -σε πολύ αρχικό στάδιο της σχέσης- την μητέρα του, αυτήν που έμελλε να γίνει κι επίσημα πεθερά μου.

Θα ήθελα ν'αφιερώσω αυτό το κομμάτι στο μεγαλείο ψυχής και αγάπης που κρύβει αυτή η γυναίκα- ή πεθερά μου, και να μοιραστώ με όλες τις γυναίκες αλλά και τους άντρες πως η αγάπη ή πραγματική, ή άδολη και η δυνατή αγάπη δεν έχει ταμπέλες, δεν είναι ποτέ υπο διαπραγμάτευση και δεν χωράει ανταγωνισμούς και κατινιές οποιουδήποτε είδους.

Επειδή εμείς οι γυναίκες έχουμε σχεδόν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας τον φόβο των άλλων γυναικών, κάθε σχέση μεταξύ μας διακατέχεται -σχεδόν πάντα- απο ανασφάλεια και καχυποψία, απο ανταγωνισμό και υπερανάλυση προθέσεων. Οταν καλούμαστε να παίξουμε ρόλους, καρφιτσώνουμε το ανάλογο ταμπελάκι στο στήθος και γινόμαστε ¨φίλες, μητέρες, φιλενάδες, ¨γκόμενες¨, νύφες, πεθερές, δασκάλες, διευθύντριες, σύζυγοι. Σε κάθε ρόλο μας έχουμε κι άλλη συμπεριφορά, θέτουμε διαφορετικούς κανόνες και συνήθως βγάζουμε τα μάτια ή μία της άλλης θεωρώντας πως οι αόρατοι εχθροί της ζωής μας είναι μια άλλη γυναίκα, αυτή που θέλει να μας πάρει τα παιδιά μας, τους άντρες μας, την θέση μας στη δουλειά.

Δεν αντιμετώπισα ποτέ κανένα πρόβλημα με την πεθερά μου, με δέχτηκε και με αγάπησε σαν πραγματικό της παιδί, νομίζω γιατί κατάλαβε οτι η αγάπη μου για το δικό της παιδί ήταν πραγματική, γιατί κι εγώ με την σειρά μου της έδειξα αγάπη και σεβασμό και δεν ένιωσα ποτέ απειλή και εμπάθεια απο μέρους της. Είναι αλήθεια πως μια σχέση την φτιάχνουν δύο άνθρωποι. Πολλές φορές μπαίνουμε σ'αυτήν προκαταλλειμένοι απο τους τίτλους της αρχής και ακολουθούμε την πεπατημένη. Οι άντρες δεν μπορούν να έχουν γυναίκες φίλες, είναι όλες πρώην ¨γκόμενες¨, δεν αφήνουμε ποτέ την κολλητή μας μόνη με τον άντρα μας, θα μας τον φάει, η καινούργια συνάδερφος θέλει να μας πάρει την θέση, η πεθερά μας μας μισεί και θέλει να μας χωρίσει, η νύφη μας είναι η γυναίκα -αράχνη και θέλει να μας κλέψει το γυιό.

Δεν λέω, κάποιες φορές όλα αυτά βγαίνουν αληθινά, ίσως να τα προκαλούμε και μόνοι μας, αφού βρίσκονται στην σκέψη μας 24 ώρες το 24ωρο. Ισως στο πίσω μέρος του μυαλού μας να θέλουμε να είναι έτσι για να επιβεβαιώνουμε την παγιωμένη άποψη, τον κανόνα. Νιώθουμε ασφαλείς με το οικείο, τα χάνουμε μπροστά στο διαφορετικό, το απρόσμενο, το αντίθετο.

Τελικά είμαστε όλοι δέσμιοι των προκαταλείψεων μας και της ανασφάλειάς μας ή απλά η αγάπη είναι πάντα η ασπίδα των λαθών μας και του ¨κακού¨ μας εαυτού.

Οταν μπαίνουμε σε μια σχέση ζωής είμαστε καλεσμένοι στο τραπέζι μιας ήδη φτιαγμένης και έτοιμης παρέας, με κώδικες επικοινωνίας και δικούς της κανόνες και όρους, με συγκρούσεις και δεσίματα, με κρίσεις και μεταπτώσεις. Έχουμε την επιλογή να μπούμε και ν'αφομοιωθούμε, να παίξουμε το παιγνίδι με τα υπάρχοντα δεδομένα και να το διασκεδάζουμε κάθε φορά που θα κερδίζουμε πόντους ή να προσπαθήσουμε ν'ανατρέψουμε τα πάντα, να αλλάξουμε τις θέσεις που ο καθένας έχει επιλέξει να κάθεται και να βγάλουμε τα μαχαίρια μας απο δίψα για αίμα και νίκη κατα κράτος. Η μάνα, τ'αδέρφια, ο πατέρας, ο παππούς και η γιαγιά είναι τίτλοι που δεν ανατρέπονται επειδή χαλάει η σχέση μας μαζί τους. Δεν είναι σχέσεις επιλογής, είναι η ουσία της υπαρξής μας, τα γονίδιά μας, το DNA και εκτός απο το χρώμα των ματιών και τη μεγάλη ή γαλλική μας μύτη, είναι το αποτέλεσμα αυτού που οι άλλοι αγαπούν ή μισούν σ'εμάς.

Αν είμαστε νύφες και διαλέγουμε τον σύντροφο της ζωής μας, η μητέρα του δεν είναι εχθρός μας εκ προοιμίου, κι αν ακόμη δεν μας δέχεται στην ζωή της μ'ευκολία και καλή διάθεση είναι ευκολότερο απ'οτι νομίζουμε να σπάσουμε τον κλοιό. Μια ευγενική συμπεριφορά, μια συγκαταβατική στάση, ένας σεβασμός σε μια γυναίκα που σίγουρα είναι αρκετά μεγαλύτερη απο εμάς-εκτός ίσως απο την μέλουσα πεθερά της Madonna, που είναι σαφώς μικρότερή της-και η τοποθέτησή μας στην οικογενειακή φωτογραφία με χαμόγελο και όχι δυσαρέσκεια. Ναί, είναι αρκετά ψυχοφθόρο να πρέπει ν'αποδείξεις στην μανούλα πως αγαπάς το παιδί της-όχι με τον ίδιο τρόπο που το αγαπάει αυτή-πως νοιάζεσαι για την ευτυχία του και πως ήρθες στη ζωή του με καλό σκοπό-μεταξύ μας δεν είναι πάντα αλήθεια αυτό- πως ότι αγαπάς και θαυμάζεις σ'αυτόν τον άντρα είναι και δικό της έργο και όλα τ'άλλα τα σημαντικά. Απο την άλλη πλευρά, το να μπούμε επιθετικά και με πολεμική διάθεση στην εικόνα, να είμαστε αποφασισμένες ν'αλλάξουμε κάθε πτυχή του χαρακτήρα του αγαπημένου μας, να φτιάξουμε άμεσα στρατόπεδο με πολεμοφόδια για ν'αντιμέτωπίσουμε τον εχθρό που δεν είναι άλλος απο την μαμά, που θα κρίνει το μαλλί μας, το ρούχο μας, τις συνήθειές μας, την μαγειρική μας, τον τρόπο που σιδερώνουμε τα πουκάμισα του ''κανακάρη'', τον τρόπο που ξοδεύουμε τα χρήματά μας, μας δυσκολεύει τη ζωή και μας κάνει να χάσουμε στιγμές και συναισθήματα που θα στιγματίσουν την κοινή μας πορεία με τον άνθρωπο που αγαπάμε.

Οταν είμαστε μανούλες, καμμιά γυναίκα δεν είναι αρκετά καλή για τον αγαπημένο μας γυιό και ξεχνάμε πως αν έχουμε κόρη δεν θα είναι αντίστοιχα ποτέ καλή για τους γυιούς των άλλων μαμάδων. Δεν είναι τόσο δύσκολο να δεχτούμε πως τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν απο την αγκαλιά μας για να γνωρίσουν άλλες,διαφορετικές αγκαλιές. Αγκαλιές που ποτέ δεν θα είναι ίδιες με την δική μας αλλά χρειάζονται, λόγια αγάπης και αγγίγματα που δεν θα περιέχουν το δικό μας απόλυτο δόσιμο, αλλά θα δίνουν χαρά και ευτυχία στους αγαπημένους μας και πάνω απ'όλα αυτές οι άλλες γυναίκες,αυτές που θα μονοπωλούν το ενδιαφέρον των παιδιών μας είναι οι ίδιες γυναίκες που θα μας χαρίσουν την ευτυχία των εγγονιών, που θα γεμίσουν και ζωντανέψουν την δική μας ζωή, που θα μας κάνουν να νιώσουμε πως προσφέρουμε ξανά κάτι, πως στις ζωές των παιδιών μας υπάρχουμε πάντα, γιατί πάντα μας κουβαλάνε μέσα τους, με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.

Η πεθερά μου υπήρξε για μένα ένα μοναδικό στήριγμα αγάπης και εκτίμησης, και νομίζω πως αυτό μ'έκανε να μην δυσκολευτώ ποτέ στο να την αγαπήσω κι εγώ. Καταρίψαμε σχεδόν αμέσως τον σκοτεινό μύθο που συνοδεύει την σχέση νύφης-πεθεράς.

Εκείνο που χρειάζεται είναι ένα βήμα μπροστά για τα καλύτερα κι ένα μικρό βηματάκι πίσω όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Αν ετοιμάζεστε να παντρευτείτε και η σχέση με την πεθερά σας δεν είναι η καλύτερη, κάντε ένα δώρο αγάπης στον άντρα που αγαπάτε. Δώστε της μια μικρή χαραμάδα συμμετοχής, ζητήστε την γνώμη της, πάρτε την μιά φορά μαζί σας για ψώνια, συζητήστε μαζί της για τα όνειρα που κάνετε για το μέλλον και αφιερώστε της μια γωνιά στο σπίτι σας για να έρχεται. Πενέστε την για τα χαρίσματα του μέλλοντα συζύγου σας, δείξτε της εμπιστοσύνη και νομίζω πως θα πάρετε πιο εύκολα την θέση στο τραπέζι, την δική σας ξεχωριστή καρέκλα.

Βέβαια όλα τα παραμύθια έχουν και τους δράκους τους, υπάρχουν πάντα δυσκολίες, δεν θέλουμε όμως όλοι το happy end μας;