ιστορίες ζωής

Πέρασε πολύ καιρός. Καθισμένη μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, ρίχνοντας μια ματιά στα παλιά μου πόστ ένιωσα ξαφνικά σαν απλή επισκέπτρια. Κι όμως αυτό το blog το ξεκίνησα με τόσο ενθουσιασμό,τόση αγάπη....κι ακόμη το αγαπώ!

Αγαπημένε μου Αγιε Βασίλη,

παρόλο που σ'όλη μου την ζωή όλοι γύρω μου επιμένουν πως δεν υπάρχεις, εγώ πιστεύω πως κάθε χρόνο μου φέρνεις τα δώρα σου, δεν κατεβαίνεις απο την καμινάδα γιατί εμείς δεν έχουμε τζάκι αλλά έρχεσαι απο τον ουρανό. Σε καταλαβαίνω πάντα γιατί αισθάνομαι την παρουσία σου, κρατάω όμως τα μάτια μου πάντα κλειστά για να μήν σε ξαφνιάσω και φύγεις.

Συνηθίζεται μέσα στις γιορτές να αποφεύγουμε να μιλάμε για ''στενόχωρα'' πράγματα. Μας αρέσει να βλέπουμε την φωτεινή πλευρά της ζωής, να νιώθουμε ευτυχισμένοι , χαρούμενοι, γεμάτοι αισιοδοξία και αγάπη.

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχετε ήδη προλάβει να δείτε αυτό το βίντεο που έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, που έχει συγκινήσει τους πάντες και συγχρόνως μας έχει προκαλέσει ένα σκεπτικισμό, μήπως εμείς οι άνθρωποι έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε τι τελικά σημαίνει ν'αγαπάς.....