Η τέλεια πρόταση γάμου

Στην ζωή μου δέχτηκα μια πρόταση γάμου, απο κάποιον που δεν παντρεύτηκα ποτέ.
Θυμάμαι ακόμη εκείνη την ημέρα, είταν τόσο συγκινητική και τόσο αστεία συγχρόνως. Μόλις είχαν ανοίξει τα πρώτα Goody’s και λόγω των πενιχρών οικονομικών μας είταν το μόνο μέρος που μπορούσαμε να χορτάσουμε χωρίς να ξοδέψουμε όλο το μηνιάτικο.
Εγώ έκατσα και ο αγαπημένος μου, με τον οποίο είμασταν μόνο έξι μήνες μαζί, πήγε στον πάγκο να παραγγείλει. Οι έξω υπάλληλοι είχαν μικρόφωνα και στέλναν στους ψήστες τις παραγγελίες.
Ξαφνικά λοιπόν, απο ένα τέτοιο μικρόφωνο ακούγεται ¨Μαρία θέλεις να παντρευτούμε;  Οχι δεν ήθελα να παντρευτώ, είμουν ακόμη φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο, είχα όνειρα να τελειώσω τις σπουδές μου και να κυνηγήσω την επιτυχία, ήθελα να μπορώ να πηγαίνω για φαγητό σε καλά εστιατόρια, να ταξιδεύω στο εξωτερικό, να καταφέρω ν’ανήκω στους πετυχημένους και τους σημαντικούς.
Ναι, είμουν ερωτευμένη αλλά όχι τόσο ίσως που να είμαι έτοιμη ν’απαρνηθώ τα πάντα και να δεχτώ αυτήν την τόσο ρομαντική και χαριτωμένη πρόταση, που άφησε εποχή στο συγκεκριμένο μαγαζί.
Είταν σαν σκηνή απο εκείνες τις ρομαντικές κομεντί που βλέπουμε στα θερινά σινεμά.
Παντρεύτηκα χωρίς να μου γίνει πρόταση απο τον άντρα μου, πρόλαβα και την έκανα εγώ. Για την ακρίβεια ουτε εγώ δεν έκανα πρόταση, θεώρησα δεδομένο πως και οι δυό θέλαμε να πάμε την σχέση παρακάτω κι έτσι απλά, διάλεξα μια ημερομηνία και την ανακοίνωσα στον υποψήφιο σύζυγό μου.
Αν σκέφτεστε να κάνετε την πρόταση γάμου στην καλή σας -γιατί μετά από μεγάλη σκέψη και περισυλλογή κατέληξα πως την πρόταση πρέπει να την κάνει ο άντρας- τότε πάρτε τα ηνία και διαλέξτε την στιγμή που ξεχυλίζετε απο συναίσθημα, όπως μια βραδιά που σαν φαίνεται όμορφη, γλυκιά, περιποιημένη ή ακόμη και μια στιγμή που είναι καθηλωμένη στο κρεβάτι με γρίπη και πυρετό αλλά τόσο ανύμπορη και εύθραυστη που το μόνο που θέλετε  είναι να την πάρετε αγκαλιά και να την φροντίσετε, διαλέξτε εκείνη την στιγμή που νιώθετε πως θα θέλατε να βλέπετε το πρόσωπό της κάθε πρωϊ όταν ξυπνάτε και πείτε της αυτά που αισθάνεστε.
Κι εμείς οι γυναίκες, παγιδευμένες πάντα μέσα στα ρόζ όνειρά μας -ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε -ας δίνουμε την απάντησή μας μετά από σκέψη και βέβαια με κριτήριο το συναίσθημα ώστε να μην πληγώσουμε και για να μην πληγωθούμε.
Η απάντηση που έδωσα τότε ήταν ένα μεγάλο Ναι που δεν εννοούσα και δεν αισθανόμουν, γιατί πως μπορείς ν’αρνηθείς μια πρόταση που γίνεται μπροστά σε τόσο κόσμο, πως να πληγώσεις έναν άνθρωπο που εκδηλώνει τα αισθήματά του και εκτίθεται έτσι; Επέλεξα να τον πληγώσω αργότερα, πολύ αργότερα, λίγο πριν γίνει ο γάμος μας,  ευτυχώς, λίγο πριν και όχι λίγο μετά.
Γι’αυτό προτείνω να είστε οι δυό σας όταν κάνετε την πρότασή σας, για να μην πάρετε την λάθος απάντηση με την πίεση της έκθεσης αλλά την σωστή ακόμη κι αν δεν είναι αυτή που θα θέλατε. Το αν θα την κάνετε στον καναπέ, σ’ακριβό εστιατόριο, στις διακοπές ή κάτω απο τον Πύργο του Αϊφελ έχει λιγότερη σημασία απ’όσο νομίζετε.
Σημασία έχει το να την εννοείτε και βέβαια να δώσετε στον σύντροφό σας την ευκαιρία να το καταλάβει.