ΕΚΚΛΗΣΙΑ/ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

Ηταν στα μέσα της δεκαετίας του '80 όταν ψηφίστηκε ο νόμος για τον πολιτικό γάμο. Ηταν μια μεγάλη στιγμή για την Ελλάδα δεδομένου του έντονου θρησκευτικού χαρακτήρα που συνοδεύει την τελετή του γάμου, που, εξ ορισμού, ανήκει στα μυστήρια της εκκλησίας. Τότε, ξαφνικά, τα δημαρχεία της χώρας γέμισαν από γαμπρούς και νύφες που μέσα σε μια νύχτα και με συνοπτικές διαδικασίες αποφάσισαν να επαναστατήσουν στα καθιερωμένα, στημένα και συμβατικά πρέπει και να υψώσουν το σοσιαλιστικό, μοντέρνο, καινούργιο πρόσωπο της νέας εποχής. Γίναμε για λίγο Λας Βέγκας ή τουλάχιστον αποκτήσαμε έναν αέρα. Δυστυχώς εκείνο που δεν καταλάβανε πολύ απο εμάς ήταν πως ο πολιτικός γάμος δεν παύει να είναι γάμος και πως για να διαλυθεί χρειάζεται κάποιες όχι ευκαταφρόνητες διαδικασίες.

Η πρώτη μου επαφή με το μυστήριο ήταν στα γραφεία του δημαρχείου, οταν η πρώτη εξαδέρφη της μαμάς μου, μεγαλοκοπέλα πια, αποφάσισε, εκεί στα τέλη της δεκαετίας που έφερε την αλλαγή, να παντρευτεί τον καλό της. Μας κάλεσε λοιπόν όλους τους συγγενείς και φίλους, προφανώς δεν είχε ιδέα τι σημαίνει πολιτικός γάμος, κι έτσι συνωστισμένοι στα σκαλιά του δημαρχείου, το οποίο, ειρήστω εν παρόδω, ήταν μικρό και άχρωμο σαν γραφείο του ΙΚΑ, προσπαθούσαμε να φτάσουμε κοντά στην αίθουσα που θα ετελείτο το «μυστήριο» για να δούμε την νύφη και τον γαμπρό. Η θεία μου, μητέρα της νύφης, άργησε λίγο, με αποτέλεσμα να μείνει εγκλωβισμένη στις σκάλες μαζί με όλους τους υπόλοιπους, που μοιάζαμε σαν φάν της Μαντόνα περιμένοντας στη ουρά για εισητήρια της συναυλίας της. Είμουν σχετικά μικρή τότε και γέλασα με την ψυχή μου με το γελοίον του πράγματος. Η εξαδέρφη είχε φορέσει ένα μακρύ νυφικό με ουρά και πέπλο, ο γαμπρός κανονικό γαμπριάτικο κουστούμι με παπιγιόν και εμείς τις τουαλέτες μας και τις γόβες στιλέτο, να ξεροσταλιάζουμε όρθιοι και στριμωγμένοι όπως τα παλιά χρόνια μέσα στα λεωφορεία της γραμμής για τα bains-mix.  Ολη η επαναστατική διάθεση του ζευγαριού είχε εξαντληθεί  στην απόφαση να μην πάνε στην εκκλησία, όλα ομως τα άλλα τα θέλανε πατροπαράδοτα.

Σήμερα έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα.Σπάνια θα δείς νύφη με κλασσικό νυφικό στο δημαρχείο και ακόμη πιο σπάνια θα υπάρχουν πάνω απο πέντε άτομα να παρευρίσκονται στην τελετή, περισσότερο για παρέα παρά σαν επίσημοι καλεσμένοι.

Τώρα βέβαια κάνουμε γάμο στο δημαρχείο για να πάρουμε δάνειο για σπίτι, οπότε κι αυτό το κομμάτι της αντικομφορμιστικής διάθεσης πάει στον πάτο του βαρελιού. Αλλωστε κάνουμε απλή την τελετή του πολιτικού μας γάμου γιατί φυσικά θα ακολουθήσει και ο θρησκευτικός, με δόξα και τιμή.

Ας μη γελιόμαστε, είμαστε παραδοσιακός λαός, μας αρέσουν οι μεγαλοπρεπείς τελετές, πότε άλλωστε θα φορέσουμε τα καλά μας, θα κουτσομπολέψουμε τους συγγενείς μας και θα πούμε με κακία και ειρωνία «και στα δικά σου» σε όλες τις ανύπαντρες γεροντοκόρες που μας το παίζουν σπουδαία στελέχη πολυεθνικής.

Δεν έχει σημασία το κίνητρο του που θα τελέσεις αυτή την τόσο σημαντική δέσμευση, πάντα θα είναι ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Είτε μπροστά στον δήμαρχο, είτε μπροστά στον παπά, πάλι θα υποσχεθείς στον άνθρωπο που στέκεται δίπλα σου να τον αγαπάς , να τον σέβεσαι, να τον προστατεύεις και να είσαι μαζί του και στα καλά και στα δύσκολα. Το σημαντικό είναι,  ότι και να διαλέξεις , να είσαι συνεπής στον εαυτό σου και στα θέλω και των δύο πλευρών. Γιατί δεν παντρευόμαστε τον εαυτό μας, ούτε τη μαμά μας,

O γάμος μας

ούτε τους φίλους μας. Στην τελετή του γάμου μας βάζουμε τα θεμέλια της ζωής μας την επόμενη μέρα και νομίζω πως σ'αυτήν πρέπει να εστιάζουμε γιατί το πάρτυ ξεκινάει πάντα απο Δευτέρα παιδιά.