Γράμμα στην αγαπημένη...

Αγάπη μου,

Σου γράφω γιατί είναι το μόνο μέσο που έχω για να επικοινωνήσω μαζί σου. Προσπάθησα να σου μιλήσω, αλλά μου στέρεψαν γρήγορα τα λόγια γιατί όταν μιλάς θέλεις κι αντίλογο, ενώ έτσι μπορώ να σου γράφω ώρες, να αδειάσω απο μέσα μου όλα εκείνα που με πνίγουν, να μην περιμένω ν'ακούσω την φωνή σου, το γέλιο σου, ακόμη και το κλάμα σου.

Σε γνώρισα πριν απο μερικά χρόνια, σε είδα κι ένιωσα εκείνο το περίεργο συναίσθημα της αναγνώρισης, σαν τον άλλο να τον ξέρεις απο κάπου-ίσως απο μια προηγούμενη ζωή- και αμέσως κατάλαβα πως κι εσύ κάπως έτσι πρέπει να ένιωσες. Ερωτευτήκαμε, είμασταν τυχεροί βρεθήκαμε να κοιτάμε μαζί στην ίδια κατεύθυνση, πως αλλιώς θα γινόταν. Σ'αγάπησα, μ'αγάπησες κι αρχίσαμε σιγά-σιγά να κάνουμε όνειρα, κι ήταν απλά όνειρα, μεγάλα αλλα απλά, να'μαστε μαζί αυτό είχε μόνο σημασία.

Ολα έμοιαζαν να έχουν πάρει τον δρόμο τους στις ζωές μας, καταφέραμε να βρούμε δουλειά, είχαμε την αγάπη μας, προσπαθώ να θυμηθώ στιγμές χωρίς χαμόγελο -ακόμη και τώρα που σου γράφω οι αναμνήσεις μου μου φέρνουν χαμόγελο στο χείλη, κι έχω τόσους λόγους να μην χαμογελάω αγάπη μου.

Σου έκανα πρόταση ένα απόγευμα στην διάρκεια των διακοπών μας, δεν είχα το δακτυλίδι μαζί μου αλλά πως να χάσω το τέλειο ηλιοβασίλεμα που σ'έκανε να μοιάζεις με πίνακα ζωγραφικής; Σ'αγαπούσα, μ'αγαπούσες, δέχτηκες μ'ενα χαμόγελο προσμονής, μιας προσμονής ευτυχισμένων στιγμών, δημιουργίας μιας οικογένειας, μιας αγκαλιάς, της δικής μου.

Ηταν όλα τόσο όμορφα στον γάμο μας αγάπη μου, τόσο όμορφη εσύ, τόσο αληθινά όλα που έμοιαζαν ψεύτικα. Σου χάρισα το μέλλον μου, μου χάρισες όλον τον κόσμο. Χέρι-χέρι αγάπη μου, κι ένα βράδυ που βλέπαμε ειδήσεις εκεί στον άσπρο καναπέ μας, μου έπιασες το χέρι το έβαλες παιχνιδιάρικα πάνω στην κοιλιά σου και με ρώτησες ποιό είναι το αγαπημένο μου χρώμα για το μικρό δωμάτιο το γαλάζιο ή το ρόζ.

Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι κάποιος χωρίς να τρομάζει; Δεν τρόμαξα αγάπη μου αλλά κάπου μέσα μου βαθεία ένιωσα ένα τσίμπημα, με διαπέρασε ένα ρεύμα, σαν να ήξερα.

Περνούσαμε τις μέρες μας σαν να είταν κάθε μια απο αυτές γιορτή, σ'αγαπούσα, μ'αγαπούσες, περιμέναμε το πρώτο βλέμμα, το πρώτο κλάμα, το πρώτο αγγιγμα του παιδιού μας, τι άλλο υπήρχε;

Υπήρχε αγάπη μου εκεί επάνω κάποιος που δεν αγαπάει τα χαμόγελα, κι ενώ καμμιά φορά μου τό'λεγες μ'ανησυχία, να μην γελάμε τόσο συχνά γιατί φοβόσουν τα κακά βλέμματα, εγώ πάντα σ' έπιανα απο το χέρι και σου έλεγα πως εμείς είμαστε καλοί άνθρωποι και στους καλούς ανθρώπους δεν συμβαίνουν άσχημα πράγματα.

Εκείνο το πρωϊ αγαπημένη μου πηγαίναμε εκδρομή, να δούμε τους παπούδες του παιδιού μας, να δούνε πόσο είχε μεγαλώσει η κοιλιά σου, πόσο σε είχε ομορφύνει η εγκυμοσύνη.

Στην γωνιά του δρόμου αγάπη μου, εκεί σε περίμενε αυτός που μισεί τα χαμόγελα, σε πήρε μαζί με το μωρό μας γιατί σε ζήλεψε, ζήλεψε το χαμόγελό σου, τα μακρυά σου τα μαλλιά, τα τρυφερά σου χέρια, τα μελιά σου μάτια, σε ήθελε όλη δική του. Και σε πήρε, άπλωσα τα χέρια μου να σε κρατήσω, έβαλα όλη μου την δύναμη να σπρώξω απο πάνω σου την σκοτεινή του σκιά αλλά δεν τα κατάφερα, είμουν αδύναμος αγάπη μου, συγχώρεσέ με αν μπορείς.

Αγάπη μου, δεν νιώθω τίποτε, ούτε κάν πόνο πια, σαν να μου στράγγιξε κάποιος το αίμα, δεν  ζεσταίνομαι, δεν κρυώνω, δεν γελάω, ούτε κλαίω, δεν είμαι εδώ, είμαι κάπου στο σταυροδρόμι, να έρθω κοντά σου ή να μείνω εδώ να σκεπαστώ τις αναμνήσεις μου απο σένα, τα όνειρά μας, τα γέλια μας, τ'αγκαλιάσματα και να κοιμηθώ μέχρι να ξημερώσει ή μέρα, μια μέρα που δεν θα είσαι εσύ απέναντί μου;

To ξέρω αγαπημένη πως η ζωή έχει έναν τρόπο να σε παρασύρει, να σε αφομοιώνει και μπορεί μια μέρα να ξαναγελάσω, να περάσω καλά, ν'αγγίξω το χέρι κάποιας, να τολμήσω να ονειρευτώ, και ξέρω πως δεν θα θυμώσεις, μάλλον θα χαμογελάσεις κι εσύ παιχνιδιάρικα. Θυμώνω που εσύ δεν θα έχεις αυτήν την δυνατότητα, πως ίσως να έπρεπε να φύγω εγώ και να είσαι εσύ εδώ με το παιδί μας, που θα μου έμοιαζε και θα είχες πάντα ένα κομμάτι μου μαζί σου. Εγώ αγάπη μου τι έχω απο εσένα, το άρωμά σου στο μαξιλάρι έφυγε πια, αρχίζω να ξεχνάω τον ήχο της φωνής σου, αγγίζω οτι άγγιζες και δεν νιώθω το απαλό σου χάδι...σε χάνω σιγά- σιγά και δεν μου μένει τίποτε άλλο απο το να περιμένω να συναντηθούμε σε μια άλλη ζωή, γιατί αγάπη μου σίγουρα θα συναντηθούμε και θα το καταλάβουμε απο την πρώτη στιγμή γιατί έτσι θα είναι πάντα για μας............φίλησέ μου τον σπόρο μας και να με κοιτάς, να έρχεσαι στα όνειρά μου, ακούς; να έρχεσαι.

Σ'αγαπώ

Υ.Γ. Αυτή την επιστολή μου την εμπιστεύτηκε να την δημοσιεύσω ένας φίλος που πρίν μερικά χρόνια έχασε την αγαπημένη του σύζυγο και το αγέννητο παιδί τους σ'ενα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τον ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου. Σκέφτηκα πως εκεί έξω υπάρχει κάποιος που νιώθει σαν τον αγαπημένο μου φίλο και που ίσως κι εκείνος νιώθει την ανάγκη να επικοινωνήσει με την αγαπημένη του, ο άντρας της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου.