Για πάντα! Υπάρχει;

Συχνά πυκνά έχω δηλώσει πως έχω ''κολλήματα'', ένα απο αυτά είναι ο Χριστόφορος Παπακαλλιάτης και οι τηλεοπτικές του σειρές. Αυτός ο χολλυγουντιανός αέρας, το στήσιμο, η σκηνοθεσία και οι απίθανες μουσικές του, σε συνδυασμό με το πακέτο 10 ιστορίες σε μία, εμένα μ'αρέσει. Χαζεύω, διασκεδάζω, ευαισθητοποιούμαι με μιάς για την ισότητα των φύλων, τις αδιέξοδες σχέσεις, την υιοθεσία, τις ομόφυλες σχέσεις, την φιλία, την απιστία.

Το φινάλε της φετινής του σειράς είχε τίτλο ''Για πάντα'' και μου δημιούργησε την ανάγκη ν'αναφερθώ σ'αυτήν την φράση που στοιχειώνει τις ζωές μας, στον αέναο αγώνα μας να την εξασφαλίσουμε.

Εμείς οι γυναίκες έχουμε σημαία μας να βρούμε τον άντρα των ονείρων μας-δεν ξέρω πόσο συχνά ονειρεύεστε άντρες άγνωστους βρε κορίτσια- να μας αγαπήσει και να ζήσουμε μαζί για πάντα.

Πρέπει να ομολογήσω πως κι εμένα με ακολουθούσε αυτή η φράση απο τότε που είμουν μικρή, ίσως γιατί οι γύρω μου άνθρωποι ζούσαν και πέθαιναν μαζί.

Πρώτοι ο παππούς κι η γιαγιά, μαζί, αγαπημένοι, ενωμένοι, να ζούν αρρώστιες, δυσκολίες και να φεύγουν σχεδόν αγκαλιά, πρώτος ο παππούς και λίγους μήνες αργότερα η γιαγιά μου απο θλίψη, απο πόνο, απο αγάπη, να μην είναι μόνος του, να είναι μαζί, μαζί για πάντα. Είναι ανατριχιαστικό και εμένα με ξεπερνούσε σαν νεαρό κορίτσι, με γέμιζε όμως με μια σιγουριά, μια ελπίδα, πως υπάρχει εκεί έξω και για μένα αυτός που θα μείνει μαζί μου..για πάντα.

Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι ζουν να συναντήσουν το άλλο τους μισό, πόσοι χάνονται μέσα σε μεγάλα πάθη, έρωτες και μοιραίες συναντήσεις. Πόσοι απο εμάς θα γεράσουν με τον σύντροφο που έχουν παντρευτεί ή με ποιόν απο αυτούς που έχουν έρθει ''εις γάμου κοινωνίαν'' πάνω απο μία φορά.

Καμμιά φορά το για πάντα γίνεται πραγματικότητα για κάποιον γιατί προλαβαίνει ο θάνατος να επιβεβαιώσει βιαίως την υπόσχεσή του, καμμιά φορά αγαπάμε και νιαζόμαστε για πάντα για ανθρώπους που δεν είναι κοντά μας, που έφυγαν είτε απο χωρισμό είτε απο τις συνθήκες, αλλά δεν φεύγουν ποτέ απο μέσα μας.

Ο Χριστόφορος έκλεισε την σειρά του λέγοντας πως κανείς μας δεν πιστεύει πραγματικά  σ'αυτήν την τόσο βαρύγδουπη δήλωση δέσμευσης, απλά έχουμε την ψευδαίσθηση της ευχής πως θα είναι κάποιος δίπλα μας στο τέλος της διαδρομής μας. Είναι τόσο κακό να θέλεις να σου κρατάει κάποιος το χέρι, κάποιος που έχεις αγαπήσει και μοιραστεί καλές και κακές στιγμές, κάποιος που σ'εχει δεί στις όμορφες και άσχημες ώρες σου;

Μπορεί να είναι απλά ένα τυχαίο, τυχερό γεγονός πως στην δική μου ζωή είχα πολλά τέτοια παραδείγματα του για πάντα, ίσως γι'αυτό τόσο ρομαντικά το κρατάω μέσα μου σαν ευχή να συμβεί και σε μένα.

Στην σημερινή εποχή των χιλιάδων επιλογών ίσως να είναι αδύνατο να νιώθουμε πως αντέχουμε να κρατήσουμε αυτή την ''υπόσχεση'' στους άλλους αλλά και στον εαυτό μας.

Βρισκόμαστε στο ιερό και ντυμμένες το νυφικό κοιτάμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας και αν έχουμε φτάσει σ'αυτό το βήμα απο έρωτα και αγάπη, σιωπηλά του το ψυθιρίζουμε με τα μάτια ''θα σ'αγαπώ για πάντα'', ψάχνουμε με αγωνία το δικό του βλέμμα να μας πεί το ίδιο, καρδιοχτυπάμε για ένα ελαφρύ σφίξιμο του χεριού του για επιβεβαίωση.

Εχω βιώσει την απογοήτευση απο ανθρώπους που έφυγαν εύκολα απο την ζωή μου, έχοντας υποσχεθεί μ'ευκολία να είναι πάντα δίπλα μου, έχω όμως και την ευτυχία να μετράω σχέσεις ζωής, όπως πολλοί απο εσάς εκεί έξω.

Μπορεί το ''για πάντα'' ν'ανανεώνεται κάθε φορά που σκιρτά η καρδιά μας, που μπαίνει ένας καινούργιος άνθρωπος στη ζωή μας, με την προσμονή πως αυτή τη φορά θα το πετύχουμε αυτό το πολυπόθητο.

Ας μην γινόμαστε κυνικοί, υπάρχουν σχέσεις που με λίγη δουλειά κρατάνε για όλη μας την ζωή αναλείωτες, οι σχέσεις με τ'αδέρφια μας, με τους γονείς μας, με τα παιδιά μας και με τους φίλους μας, αυτές είναι παντοτινές.

Ένα είναι σίγουρο πως σ'όλη μας την ζωή, ακόμη κι οι πιο ορθολογιστές και απαισιόδοξοι, κρυφά μέσα μας, πάντα ψάχνουμε το ''για πάντα''.