Γιατί δεν πιστεύουμε πια στα παραμύθια;

Αφορμή για να γράψω αυτό το κομμάτι μου έδωσε ένα κοριτσάκι 6 ετών το οποίο λίγο καιρό πριν τις καλοκαιρινές διακοπές κατάφερε να μου προκαλέσει ένα σόκ απο το οποίο άργησα να συνέλθω-βοήθησαν οι διακοπές να γίνω πάλι ρομαντική.

Συνηθίζω τα Σαββατοκύριακα να επισκέφτομαι το βαπτηστήρι μου και να παίζουμε μέχρι τελικής -δικής μου- πτώσης. Εχουμε συνήθεια να μένω μέχρι την ώρα που, αφού θα κάνει το μπάνιο του, θα ξαπλώσει και τότε, θα πούμε ένα παραμύθι για καληνύχτα.

Αυτή τη φορά είχε καλέσει μια συμμαθήτριά του για παιγνίδι κι έτσι φρόντισε να διαφημίσει στην μικρή του φίλη την νονά του και τα ''καταπληκτικά'' παραμύθια που του διηγείται. Η μικρή με μια κυνικότητα που μας άφησε όλους άφωνους, γύρισε και με γκρέμισε απο το βάθρο μου με μιά φράση" δεν πιστεύω στα παραμύθια, είναι βλακείες". Αυτόματα μπήκα στην σκέψη πως ένα 6χρονο παιδί έχει ήδη απορρίψει απο την ζωή και την σκέψη του τον ρομαντισμό, την γλύκα και τα happy endings. Μήπως αυτό το μικρό κοριτσάκι, που θα μεγαλώσει με πλήρη συναίσθηση της ματαιότητας, θα γίνει πιο ευτυχισμένο μη πιστεύοντας στην ευτυχία; Μήπως τελικά η λογική μας θωρακίζει με δύναμη, μήπως το να μην πιστεύουμε σε θαύματα, βαθειά συναισθήματα, ωραία ρόζ συννεφάκια και αιώνιες αγάπες, μας κάνει πιο σοφούς και επιβιώσιμους, μας γλυτώνει απο δάκρυα και πόνο, μήπως ζούμε περισσότερα χρόνια αν έχουμε απο μικροί αποδεχτεί το τέλος μας.

Είναι αλήθεια πως πολύ λίγοι απο εμάς φτάσαμε να ζήσουμε το επιμύθειο, εκείνο το ''ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Ακόμη πιο λίγοι θα γεράσουμε με τους αγαπημένους μας και θα κρατιώμαστε χέρι-χέρι μέχρι το τέλος. Αλλά, να πάρει η ευχή, είναι ωραία τα παραμύθια, δεν είναι;