Γάμοι απο συνοικέσιο σε μεγάλες δόξες

Σήμερα το πρωϊ διαπίστωσα για μια ακόμη φορά το νόμο των συμπώσεων. Χθές δημοσίευσα ένα πόστ για το τέλος των παραμυθιών, για την κυνικότητα και την εκλογίκευση των συναισθημάτων, μένοντας σπίτι για να συνοδεύσω την μητέρα μου στον γιατρό, άνοιξα την τηλεόραση. Στην εκπομπή του Σκάϊ '' Τώρα'' με την κυρία Τσαπανίδου πέφτω σε μια έρευνα που αποδεικνύει την αύξηση κατα 25% των γάμων που γίνονται απο συνοικέσιο και πως οι επιχειρήσεις που ασχολούνται με τα''προξενιά'' κάνουν χρυσές δουλειές τα τελευταία δύο χρόνια. Σύμπτωση; δεν νομίζω. Είναι μια πραγματικότητα, ο ειδικός προσπάθησε να εξηγήσει το φαινόμενο με την οικονομική κρίση, με την έλλειψη επικοινωνίας των νέων ανθρώπων πρόσωπο με πρόσωπο, αφού προτιμάνε τον απρόσωπο κόσμο του διαδικτύου οπως το facebook, τα chat-rooms και όλους τους σύγχρονους τρόπους, αποφεύγοντας να βρεθούν απο κοντά, με τον φόβο της απόρριψης.

Ναί όλα αυτά αποτελούν επι μέρους εξήγηση του φαινομένου, βάζουμε ενδιάμεσους, ξεκαθαρίζουμε τι ζητάμε απο τον σύντροφο που θα θέλαμε να παντρευτούμε και τσούπ! γίνεται το connait.

Η δική μου γνώμη για το φαινόμενο είναι απλοποιημένη, σήμερα που τα στατιστικά των διαζυγίων ξεπερνούν κατα πολύ τα πρώτα διψήφια νούμερα, όταν ο έρωτας και τα βαθειά συναισθήματα κρατούν ένα Σαββατοκύριακο,που η ανασφάλεια του αύριο δεν μας αφήνει να κάνουμε όνειρα, τί σημασία έχει το πώς θα παντρευτείς; Τουλάχιστον με το προξενιό παντρεύεσαι κάποιον που απλά συμπαθείς και ίσως στο μέλλον καταφέρεις ν'αγαπήσεις, αν ο γάμος δεν πετύχει απλά λές ''πάμε γι'αλλα'', στον γάμο μετά απο πολύχρονη σχέση και μεγάλο έρωτα, καταλήγεις απλά να συμπαθείς- αν είσαι τυχερός- τον αγαπημένο σου και συγχρόνως ρίχνεις τόνους δάκρυα για τα χαμένα σου όνειρα.

Εγώ που τα γράφω συνεχίζω να πιστεύω στις μεγάλες αγάπες, μην ανησυχείτε, τα σημεία των καιρών όμως λένε πως ίσως γυρίζουμε στην εποχή που οι προξενήτρες ηταν περιζήτητες. Ωρίστε που όλο παραπονιόμαστε, κάποια επαγγέλματα κλείνουν και κάποια άλλα ξανανοίγουν με λαμπρές προοπτικές.