Ανέκδοτο γάμου ... που όμως δεν είναι για γέλια

Γυρνάει μία κοπέλα από το ραντεβού της, τελείως καταπτοημένη.
- Τι έχεις; ρωτά η μητέρα της. Χωρίσατε;
- Όχι, αντίθετα! Ο Κώστας  μου ζήτησε να τον παντρευτώ!
- Και γιατί στενοχωριέσαι;
- Γιατί μου είπε επίσης ότι είναι άθεος. Μαμά, δεν πιστεύει καν ότι υπάρχει Κόλαση!!!
- Παντρέψου τον. Και μην φοβάσαι, θα του δείξουμε πόσο άδικο έχει ..

Αναρωτιέμαι τι είδους μαμάδες ήταν αυτές που συμβούλευαν τις κόρες τους να ''βάλλουν την κουλούρα'' και μετά να μετατραπούν σε μέγαιρες.

Μου φαίνεται παλιομοδίτικο το συγκεκριμένο ανέκδοτο, το χρωστάω όμως στην φίλη που μου το έστειλε και το δημοσιεύω. Δεν γέλασα καθόλου ούτε κάν χαμογέλασα και σκέφτηκα πως πέρασε μια ολόκληρη γενειά γυναικών που καταπίεσαν καλοκάγαθα ανθρωπάκια τα οποία ''βασανίστηκαν'' απο συζύγους και πεθερές(κακοζωισμένες και με κακούς γάμους οι ίδιες) μια γενειά που ακολούθησε την άλλη την προηγούμενη που η γυναίκα έτρωγε ξύλο χωρίς κανένα λόγο, που δεν τολμούσε να ανοίξει το στόμα της, που ζητιάνευε ένα χαρτζιλίκι κι έκλεβε μερικά ψιλά απο τα χρήματα που της άφηνε ο άντρας της για ψώνια, για να αγοράσει ένα ζευγάρι κάλτσες.

Δεν είναι τόσο μακρυά όσο φαίνονται αυτές οι εποχές, η σημερινή έχει τα δικά της ανέκδοτα και τις δικές της περίεργες ισορροπίες στο γάμο. Τώρα οι άντρες γίνονται καταπιεστικοί,επιθετικοί και γκρινιάρηδες όταν η γυναίκα τους βγάζει περισσότερα χρήματα απο τους ίδιους, όταν η καριέρα της  έχει μεγαλύτερη εξέλιξη απο την δική τους και οι γυναίκες ανοίγουν εύκολα την πόρτα και χαιρετάνε τον σύζυγο, γιατί είναι ανεξάρτητες και δεν κάνουν υποχωρήσεις, αφήνουν τον καλό τους στην κουζίνα και τρέχουν σε συνέδρια, ''παρκάρουν'' τα παιδιά και βγαίνουν με γυναικοπαρέα στα μπουζούκια.

Πάντα η κόλαση και ο παράδεισος είναι μι' ανάσα μακρυά το ένα απο το άλλο, δεν γελάμε μ'ανέκδοτα όπως παλιά και ο γάμος περνάει κρίση σαν θεσμός όσο κι αν συνεχίζουμε να παντρευόμαστε γιατί αυτό που αντιπροσωπεύει έχει χάσει την υπόστασή του. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό των εποχών που ζούμε, όσο πιο λαμπερή και πληθωρική γίνεται η τελετή τόσο πιο θολή και γκρίζα είναι η ουσία.