Ένας τέλειος γάμος

Πρίν λίγους μήνες, είχα την τύχη να παραβρεθώ σ'ένα πραγματικά ασυνήθιστο αλλά ιδιαίτερα όμορφο γαμήλιο πάρτυ.
Και χρησιμοποιώ την υπερβολή της λέξης τύχη γιατί δεν είχα ποτέ μια παρόμοια εμπειρία και την απόλαυσα μέχρι και το τελευταίο της λεπτό.
Ενα ζευγάρι που γνωρίστηκε σε μια συγκέντρωση την Πρωτοχρονιά, αντάλλαξαν τηλέφωνα, βγήκαν την επόμενη για καφέ, την μεθεπόμενη για φαγητό, μετά ήρθε η πρόσκληση για ποτό και DVD στο σπίτι της,  τρεις μέρες μετά αυτός μετακόμισε εκεί, δύο μήνες μετά αποφάσισαν να παντρευτούν.
Στις 4 Ιουλίου έγινε ο γάμος, παραδοσιακός,στη Κρήτη, απλός, και όμορφος.
Εκείνη φόρεσε ένα πανέμορφο άσπρο φόρεμα που δεν προοριζόταν για νυφικό αλλά σίγουρα ηταν απο τα πιο εντυπωσιακά νυφικά που έχω δεί.
Εκείνος φόρεσε ένα άσπρο λινό παντελόνι με άσπρο λινό πουκάμισο.
Δενί ηταν όμως το ντύσιμο, το οποίο επιλέχθηκε απλό γιατί δεν ήθελαν να ξοδέψουν πολλά χρήματα, τα οποία δεν υπήρχαν έτσι κι αλλιώς.
Ηταν αυτά τα υπέροχα χαμόγελα αυτών των δύο ανθρώπων που με κάνουν να θέλω να γράψω κάτι γι'αυτούς, ηταν η παντελής έλλειψη άγχους και τρέλλας που μας συνοδεύει πάντα τις παραμονές και περισσότερο ανήμερα της μεγάλης μέρας.
Στο απλό και πρωτότυπο προσκλητήριο  δυο λέξεις μόνο,¨συναντηθήκαμε, αγαπηθήκαμε¨.
Επειδή διάλεξαν ένα μακρυνό μέρος για το μυστήριο, πολλοί δεν μπορούσαν να παραβρεθούν, κι'έτσι στις 12 του Ιούλη στο σπίτι τους, στήθηκε ένα απίστευτο πάρτυ.
Φόρεσαν, εκείνη το νυφικό της φόρεμα, χτένισε τα μαλλιά της όπως την ημέρα του γάμου τους, εκείνος έβαλε τα άσπρα του, στην τηλεόραση έπαιζε το βίντεο του γάμου τους, και όλοι όσοι είχαν ήδη παρευρεθεί στην τελετή, φόρεσαν τα ίδια ρούχα, σαν αναπαράσταση.
Στήθηκε μπουφές, άνοιξαν τις πόρτες απο το πρωϊ και όσοι θέλανε να τους ευχηθούν ερχόταν, παρέες-παρέες, οικογένειες, ζευγάρια, φίλοι, να ζήσουν απο κοντά την χαρά αυτών των δυό ανθρώπων.
Πέρασα απίθανα, δεν ανήκω στους φίλους τους, ούτε στην οικογένεια τους, ούτε στους συνεργάτες τους.
Η γνωριμία μας μετρούσε ένα μόλις μήνα.
Κι όμως με βάλανε στην ζωή τους τόσο άμεσα. Με πήραν τηλέφωνο και με κάλεσαν στο πάρτυ τους,  να γιορτάσω την ευτυχία τους. Νομίζω πως ξέρω το γιατί.
Γιατί η ευτυχία, η πραγματική ευτυχία, δεν έχει εγωϊσμό, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν ανάγκη να μοιραστούν τα δώρα που τους χαρίζονται, δεν πιστεύουν στις δυσειδαιμονίες, στο κακό μάτι, στη ζήλεια που πέφτει σκοτεινή επάνω τους.
Τους αφιερώνω αυτό το κομμάτι και τους εύχομαι να μην χάσουν ποτέ ο ένας τον άλλο. Γιατί είναι μεγάλη τύχη να έρχεται στη ζωή σου ο άνθρωπος που πάντα ψάχνεις στα όνειρά σου,το άλλο σου μισό, και το καλύτερο είναι να συναντηθείτε τη στιγμή που κι αυτός ψάχνει για σένα.
Οσοι λοιπόν φτάσατε να ετοιμάζεστε να παντρευτείτε, σκεφτείτε, πως αν σας ενδιαφέρει περισσότερο το φόρεμα και το κουστούμι που θα φορέσετε, αν  είστε έτοιμοι να πάθετε νευρικό κλονισμό γιατί τα λουλούδια δεν είναι στο χρώμα του σάπιου μήλου, και τα καρτελάκια στα τραπέζια έχουν μπεί λάθος, μήπως παρατηρείτε τόσες λεπτομέριες γιατί δεν θέλετε να παρατηρήστε αυτόν που θα στέκεται δίπλα σας.
Στον γάμο μας δεν μας κάνει όμορφες το νυφικό, ούτε οι μπούκλες, δεν μας χαρίζει γοητεία το ARMANI κουστούμι, αυτά που ομορφαίνουν τη στιγμή μας  είναι τα λαμπερά μας χαμόγελα και το γεμάτο εμπιστοσύνη βλέμμα που ανταλλάσουμε οι δυό μας. Και μοιάζουν αρμονικά δεμένα μεταξύ τους τα χρώματα που διαλέξαμε, γιατί όλα ταιριάζουν με το χρώμα της ευτυχίας.
Να ζήσετε παιδιά.